‘Hoe bewijs je in hemelsnaam dat iets níét is gebeurd?'

“Ik herken helemaal niets in dat beeld. Wat hier plaatsvindt is een grote hetze en lastercampagne die al loopt sinds de oprichting van de VSP en die nu een hoogtepunt heeft bereikt. De aantijgingen zijn niet alleen onjuist, maar in veel gevallen ronduit absurd en raken kant noch wal. Zelfs de VU heeft na publicatie direct aangegeven dat het gaat om ‘feitelijke onjuistheden’.

Journalist Tahrim Ramdjan van Het Parool is actief op zoek gegaan naar negatieve verklaringen over mij en heeft daarbij nadrukkelijk aangegeven dat mensen volledig anoniem konden verklaren. Wanneer je politieke opponenten die mogelijkheid biedt, krijg je precies wat hier is gebeurd. Tegenstanders kunnen zonder verantwoording de meest bizarre verhalen verspreiden. Er vindt dan geen echte verificatie plaats en toch worden deze verklaringen gepubliceerd. Uiteindelijk zijn er zelfs daarom ook leden van ChangeVU, politieke opponenten, opgestapt, omdat zij zich niet konden verenigen met het feit dat leden opschepten over dat zij verklaringen hadden aangedikt, verdraaid en verzonnen.

Wat wél is gebeurd, is dat de VSP in korte tijd groeide en steeds meer invloed kreeg. Daarmee werd een ideologisch monopolie op de VU doorbroken. Het idee dat iemand openlijk zegt dat er twee genders zijn of kritische vragen stelt over immigratie, werd voor sommigen onacceptabel. Dat geluid moest kapot. Dat is de kern van wat hier speelt.”

“Wat ik zie, is dat meningsverschillen steeds vaker worden geframed als intimidatie of onveiligheid. Als je het niet eens bent met het dominante wokedenken en dat ook uitspreekt, wordt dat al snel gemeld bij sociale veiligheid. Een inhoudelijk tegenargument wordt dan neergezet als teistering. Dat zegt meer over de huidige academische cultuur dan over ons gedrag.

Daarnaast zijn er concrete aantijgingen gepubliceerd die simpelweg niet waar zijn. Het probleem met anonieme verklaringen is dat ze niet controleerbaar zijn. Toch worden ze gepresenteerd alsof ze zwaarwegende feiten zijn.

En laten we eerlijk zijn. Als het ook maar enigszins waar was dat ik structureel mensen intimideerde of grensoverschrijdend gedrag vertoonde, dan had de VU mij allang geschorst. Als ze die kans hadden gehad, hadden ze die genomen. De bestuurders zijn geen fan van ons tegengeluid, dat is bekend. Het feit dat er geen formele maatregel is genomen, spreekt voor zich.”

“Die gerichte lastercampagne begon eigenlijk direct bij de oprichting van de VSP in 2023. Vanaf het moment dat wij ons organiseerden, werden er meldingen gedaan van intimidatie die simpelweg niet hadden plaatsgevonden; we werden op alle mogelijke niveaus tegengewerkt.

Een centrale rol hierin speelde de universiteitskrant Ad Valvas en hoofdredacteur Peter Breedveld, die structureel negatief over ons schreef. Wie zijn publieke uitingen kent, weet dat hij er radicale politieke standpunten op nahoudt; hij heeft zelfs opgeroepen om PVV’ers dood te laten schieten. U kunt zich voorstellen dat hij dus ook niet bepaald fan is van onze beweging.

Het bleef echter niet bij journalistieke framing. Tijdens een gesprek heeft Breedveld mij persoonlijk bedreigd door te zeggen dat als wij door zouden gaan, hij nog wel meer stukken over ons zou schrijven. De boodschap was klip en klaar: als je zelf niet stopt, dan zorg ik daar wel voor. Dat geeft een veelzeggend beeld van zijn persoonlijke agenda en de manier waarop hij zijn krantje gebruikt om onze beweging te beschadigen op basis van anonieme verklaringen en framing.

Ondertussen was er voor de werkelijke agressie tegen ons totaal geen aandacht. Tijdens de verkiezingen werden onze materialen vernield en posters beklad, en onze leden werden stelselmatig geïntimideerd, maar dat soort incidenten werden nauwelijks uitgelicht. De uitsluiting ging zelfs zo ver dat ik werd gepasseerd voor een studentenprijs, simpelweg omdat ik niet voldeed aan de heersende linkse ‘woke’-eisen (Waar uiteraard ook geen aandacht voor is geweest). Het negatieve beeld dat is ontstaan, rust dus niet op vastgestelde feiten, maar op een bewuste strategie van herhaling en framing om een conservatief tegengeluid monddood te maken.”

“Bedreigingen zijn ernstig en raken niet alleen mij, maar ook mijn familie en vrienden. Naar aanleiding van publicaties in Ad Valvas en Het Parool hebben wij te maken gehad met intimidatie die varieerde van fysiek geweld tot regelrechte doodsbedreigingen. Juist daarom heb ik in mijn correspondentie met journalist Tahrim Ramdjan expliciet gewaarschuwd om uiterst zorgvuldig om te gaan met anonieme verklaringen. Ik heb hem indringend aangegeven dat er al dreiging was en dat een onzorgvuldig artikel dit veiligheidsrisico alleen maar zou vergroten, maar dat bleek voor hem geen enkele reden om terughoudender te zijn. Er moest en zou een stuk online komen, ongeacht de gevolgen.

Ik had bovendien vooraf al nadrukkelijk aangegeven dat ik signalen had ontvangen dat men als collectief leugens over ons aan het verspreiden was. De noodzaak voor journalistieke zorgvuldigheid was dus groter dan ooit, en achteraf hebben wij daarin volledig gelijk gekregen. De voorzitter van de universitaire studentenraad namens ChangeVU, de politieke opponent, is nota bene zelf opgestapt, omdat zij er niet langer achter kon staan dat er binnen hun eigen beweging werd opgeschept over het aandikken, verdraaien en zelfs verzinnen van verklaringen richting het Parool.” Dat iemand uit hun eigen kring dit bevestigt, zegt alles. Maar denk je dat Het Parool dit vervolgens rectificeert of zelfs maar vermeldt? Natuurlijk niet. Het ging hen niet om de waarheid, maar om het voltooien van een hetze tegen mij. Journalisten hebben de dure plicht om integer om te gaan met bronnen, zeker wanneer publicatie directe veiligheidsgevolgen heeft, maar hier werd de sensatie verkozen boven de feiten en mijn persoonlijke veiligheid.

“Ik kreeg inderdaad een lijst met ongeveer vijftig vragen over de meest uiteenlopende, vaak volstrekt absurde incidenten. Maar zeg nou zelf: hoe lever je diepgaand bewijs tegen vijftig verschillende aantijgingen die gebaseerd zijn op anonieme, oncontroleerbare verhalen? Hoe bewijs je in hemelsnaam dat iets niet is gebeurd? Ik heb natuurlijk duidelijk aangegeven dat ik al die beschuldigingen ver van mij werp. Dat is dan wel kort vermeld, maar ondertussen werden de meest bizarre aantijgingen wel paginagroot en uitgebreid gepubliceerd. Het was een schijnvertoning van hoor en wederhoor.

Wat ik heel typerend vond, was de vraag of ik Nederlands spreek tijdens vergaderingen. Dat heb ik uiteraard bevestigd; we zitten immers op een Nederlandse universiteit, met Nederlandse studenten en een Nederlands college van bestuur. Maar denk je dat zo’n feitelijk, normaal antwoord het artikel haalt? Natuurlijk niet. Dat paste simpelweg niet in het negatieve frame dat zij wilden neerzetten. Alles wat ons in een normaal of positief daglicht had kunnen stellen, werd stelselmatig weggelaten. Er mocht en zou geen enkel positief punt in dat stuk staan, dus werd dergelijke informatie simpelweg niet verwerkt. Het doel was beschadigen, niet informeren.”

“Natuurlijk heeft dit invloed gehad. Enkele betrokkenen zijn vertrokken uit angst voor imagoschade. Dat is hun keuze, en ik begrijp dat niet iedereen de enorme druk van publieke framing en mediastormen wil of kan dragen. Het vergt tegenwoordig buitengewoon veel moed om pal te blijven staan voor je principes. Het is ook volkomen begrijpelijk dat de situatie intimiderend kan zijn, zeker wanneer de tegenwerking fysieke vormen aanneemt.

Zo was er onlangs nog een demonstratie op de VU die specifiek tegen mij gericht was. Tussen de louter merkwaardige figuren stonden mensen met ‘FCK-VSP’-borden en werden er vlaggen van Antifa getoond. Dat is een beweging die geweld simpelweg niet schuwt; kijk maar naar Lyon, waar onlangs nog een rechtse jongen door dit soort radicalen hersendood is geslagen en geschopt, ironisch genoeg waren aanhangers van deze beweging aanwezig op een demonstratie op de VU voor sociale veiligheid. En denkt u dat diezelfde media die ons hier aanpakken daar ook maar enige aandacht voor hebben gehad? U weet vast het antwoord wel. Als je met dat soort groepen wordt geconfronteerd op je eigen campus, dan doet dat wat met je.

Tegelijkertijd vind ik het teleurstellend dat sommigen op het moment dat het moeilijk werd hebben gekozen voor afstand in plaats van solidariteit. Juist in zulke periodes laat je zien waar je werkelijk voor staat; loyaliteit blijkt niet wanneer alles rustig is, maar wanneer er tegenwind is.

De kern van de partij is echter gebleven. De mensen die écht overtuigd zijn van academische vrijheid en het inhoudelijke debat zetten zich nog steeds in en zijn vastberadener dan ooit. Wij gaan door met een nieuwe generatie studenten en met de onwrikbare overtuiging dat academische vrijheid nooit selectief mag zijn.”

“Mijn boodschap is simpel: blijf een dissident en zwicht nooit voor lastercampagnes uit de linkse media of van activistische, extremistische individuen. Hun enige doel is om elk tegengeluid monddood te maken, en juist op dat moment is het essentieel dat we ons verenigen en een krachtig front vormen. Met z’n allen moet het lukken, want de meeste mensen zijn meer dan klaar met de intolerante ‘wokies’.

Natuurlijk is dat niet altijd de makkelijkste weg; het vraagt om opofferingen, maar die zijn noodzakelijk om uiteindelijk te winnen. Als je hieraan wilt bijdragen, word dan lid. Laten we samen vechten tegen deze intolerante bewegingen op de Nederlandse universiteiten en pal staan voor academische vrijheid. Deze hetze is de cancelcultuur in optima forma. Daarom laten wij ons geluid nu harder horen dan ooit; we zullen altijd doorgaan en we zullen nooit zwichten.”