In tegenstelling tot Noord-Amerikanen, en bijna alle Europeanen, vereenzelvigt de Argentijn zich niet met de Staat. Men kan dat toeschrijven aan het feit dat de Staat een onbevattelijke abstractie is. De Argentijn voelt zich individu, en geen burger. Uitspraken in de trant van Hegel – de Staat is de belichaming van het zedelijk beginsel – lijken hem kwalijke grappen.
- Jorge Luis Borges in zijn essay “Nuestro pobre individualismo” uit 1946, in Otras Inquisiciones.
De nationale held van het land is de gaucho Martín Fierro, hoofdfiguur van het gelijknamige epos uit 1872 van José Hernández. Hij is een deserteur, en heeft twee moorden op zijn geweten (uit noodweer). De sergeant van politie die is uitgestuurd om hem te arresteren, ziet tijdens het gevecht in Fierro zijn eigen lotsbestemming weerspiegeld. Hij ontdoet zich van zijn uniform en vlucht met de delinquent naar de woestijn om onder de wilden te leven. In zijn Biografía de Tadeo Isidoro Cruz (1829-1874), in El Aleph , illustreert Borges het moment waarop Cruz definitief weet wie hij is met een citaat van William Butler Yeats: “I’m looking for the face I had before the world was made.” Dat is de pure staat van bewustzijn voordat de identiteit intreedt. Het is de staat waarin het masker afvalt dat de wereld van ons vraagt en het oorspronkelijke zelf verrijst. “Nu zien wij als in een donkere spiegel, maar eens zullen wij kennen zoals wij zijn gekend.” - 1 Korintiërs 13:12.
Steun
Reactionair
Help ons onafhankelijk te blijven. Doneer en steun de publicatie van vrij en onafhankelijk gedachtegoed.
In ons tijdsgewricht van globalisering en totalitarisme, van hersenspoeling via de gecoördineerde media en het verkochte journaille, is de Staat de vijand. De burger laat zich intimideren door het voorgeschreven narratief, dat is gelardeerd met halve waarheden en leugens. De stem van wie het doorziet, mag niet worden gehoord. Dat Martín Fierro de overheid achter zich aan kreeg, leverde hem de verering van het volk op. Want het volk haat politici en politie.
Wat van ons democratische bestel rest, zijn kiezers wier frustratie groeit door beloften die keer op keer niet worden ingewilligd. Ter verduidelijking stelde de grote politieke filosoof Eric Voeglin dat de oorzaak van die frustratie ligt in de “droomwereld” die de moderniteit typeert. Met als grondbeginsel het niet erkennen van de werkelijkheid. Want de mens is niet goed, en behoeft dus leiderschap. “De collectivisering van de mens, hetzij door politieke, hetzij door psychiatrische middelen, komt altijd hierop neer: zijn individuen eenmaal in dingen getransformeerd, dan kunnen ze worden beheerst en gemanipuleerd door een technocratische elite”, aldus de filosoof en psychiater Thomas Szasz.
Het utopische idee van scheiding van wetgevende, rechterlijke en bestuurlijke macht, alsmede de liberale opinie dat instituties het heil van de gemeenschap bevorderen, duiden op een flagrante miskenning van de menselijke natuur. De politiek een morele basis toedichten, is een kwalijke grap.
Wat anders is de Staat dan een monster, een octopus, een tirannie, of een ondoorgrondelijke bureaucratie - zoals Franz Kafka voor eens en altijd overtuigend heeft aangetoond in zijn profetische exercities. Van wetten en grondwet een regeneratieve update verwachten, is te gek voor woorden. De bankiers, captains of industry, miljonairs leggen ze geen strobreed in de weg. Het democratische web vertoont genoeg mazen voor amorele slimmeriken.
De Reactionair
Nieuwsbrief
Blijf op de hoogte van de nieuwste artikelen door u in te schrijven op onze nieuwsbrief!
Wij sturen u een e-mail ter verificatie, zie uw inbox.
Kiezers worden niet blij van vrijheid, maar van brood en spelen. Partijen en parlementen vormen een rookgordijn, waarachter de ware macht opereert. De pers is passie. Ze bestrijdt geen vooroordelen, maar moedigt ze aan. Boeken worden nauwelijks gelezen. Behalve wat verkoopt. Aantallen beslissen wie voor lof en prijzen in aanmerking komen. Ze zijn weer even snel vergeten als ze voor het voetlicht traden. Ambtenaren die als journalist poseren smeden de Publieke Opinie.
Een zittende bestuursploeg heeft baat bij projecten die kunst en cultuur promoten om de aandacht van haar verborgen agenda af te leiden. Om de schijn van kritiek op te houden mogen in gesubsidieerde praathuizen debatten worden gevoerd over schandalen, corruptie, zelfmoord en andere privé-affaires. Velen denken dat ze de sociale problemen begrijpen, terwijl ze discussiëren over oplossingen die er in werkelijkheid niet zijn. Aan universiteiten heb je geen kind. Hoewel ooit onafhankelijk, zijn het inmiddels nuttige bijwagens met managers die de professoren aan de vereiste literatuur houden.
In plaats van een minimum aan regering, heeft het utopisch streven een Staat gecreëerd die de vrijheid van handelen van de burger steeds minder ruimte geeft. Alleen de held is als troost overgebleven.
Paradoxaal genoeg, heeft de vrijheid die de democratie beloofde de kerk genekt. Christendemocratie is overigens een vergissing. Gelovigen kunnen deelnemen aan het politieke spel – beter van niet -, maar zoiets als christelijke politiek bestaat niet. Dat heeft Machiavelli al lang geleden duidelijk gemaakt.
