Het tweede Vaticaanse concilie was een vergissing

“Het christelijk geloof heeft het in de laatste eeuwen ontbroken aan intelligentie, en de christelijke intelligentie heeft het ontbroken aan geloof. Òf het heeft geen durf kunnen tonen, òf het was bang voor de buitenwereld.” – Nicolás Gómez Dávila

De bekende uitspraak van Jezus dat de poorten van de hel de Kerk niet zullen overweldigen (Mattheüs 16;18) dient geestelijk te worden verstaan. Geestelijk betreft het mystiek lichaam, de gemeenschap der heiligen, de ziel van de Kerk. De poorten van de hel raken wel de zichtbare, wereldgerichte buitenkant, de bureaucratie, het stenen bouwwerk.

Na de onbesmette begintijd van de martelaren kwam de verheffing van het christendom tot staatsgodsdienst, en daarmee de macht en het misbruik van de macht. Het schisma tussen Oost en West van 1054, de Investituurstrijd, het Westers schisma (Rome versus Avignon), de Inquisitie, de Reformatie; al deze gebeurtenissen volgden elkaar op totdat met de Franse Revolutie de Staat de Kerk de rug toekeerde, en daarmee was het met haar politieke macht gedaan.

Rome nam haar toevlucht in een eigen burcht om zich van daaruit te richten op het zielenheil en het morele peil van de gelovigen. Gedurende de negentiende eeuw veroordeelde paus Pius IX het liberalisme en kondigde hij de dogma’s af van Maria’s Onbevlekte Ontvangenis en de pauselijke onfeilbaarheid. Paus Pius XII sloot in 1950 de periode van leerstellige uitspraken af met het dogma van de Ten Hemel Opneming van Maria. Daarna werd het geestelijk stil.

Steun

Reactionair

Help ons onafhankelijk te blijven. Doneer en steun de publicatie van vrij en onafhankelijk gedachtegoed.

Het Tweede Vaticaans Concilie van 1962-65 resulteerde in een complete aderlating, een omwenteling vergelijkbaar met wat 1789 voor de wereldgeschiedenis had betekend. Onder het mom van de Kerk bij de dag brengen (aggiornamento) hing ze haar eeuwen oude Latijnse traditie aan de wilgen ten einde met de tijdgeest mee te gaan.

Jezus – lezen we bij Mattheüs en Lucas - zei ooit niet te zijn gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard, en vuur op aarde en verdeeldheid. Doch de nieuwe pausen wierpen zich, onder het mom van pastoraal, op als wereldleiders die oorlog en armoede veroordeelden en preekten over vrede, rechtvaardigheid en mensenrechten. Als beoogden ze een aardse utopie. Daarmee namen ze een voorschot op de Antichrist.

Hoe de nieuwe katholieken zich aanpasten vinden we o.a. getypeerd in het werk van de traditiegetrouwe en zelfbenoemde authentieke reactionair Nicolás Gómez Dávila (Colombia, 1915-1994). Onder zijn duizenden aforismen over tal van onderwerpen richt hij ook zijn pijlen op wat hij de postconciliaire onnozelheid noemt.

Hier volgt een indruk: Het christelijk geloof van de laatste eeuwen heeft het ontbroken aan intelligentie, en aan de christelijke intelligentie heeft het ontbroken aan geloof. Intellectuelen geloven niet meer; en wie nog katholiek zijn, zijn geen intellectuelen. Atheïsten zijn respectabel zolang ze de waardigheid van de mens niet een ethische grondslag toedichten, en zolang ze niet beweren dat mensenliefde de ware religie is.

Communisten en katholieken kunnen de dialoog aangaan sedert de eersten Marx, en de tweeden Christus hebben vervalst. Linkse katholieken hebben gelijk wanneer ze in de rijkaard uit de parabel van het Evangelie de burger herkennen, maar ongelijk wanneer ze de armen aanzien voor het militante proletariaat. Liefde voor de armen is weliswaar christelijk, maar de armen naar de mond praten is louter een strategie om kiezers te winnen. Postconciliaire gelovigen beluisteren in de prediking van Jezus niet de Zoon van God, maar alleen de zoon van de timmerman. Uit humanitaire overwegingen hebben ze niet eerst God, maar boven alles de naaste lief, terwijl ze uit democratische overwegingen overal waar “broeders” staat, “onze gelijken” lezen.

De Reactionair

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van de nieuwste artikelen door u in te schrijven op onze nieuwsbrief!

Wij sturen u een e-mail ter verificatie, zie uw inbox.

›

De huidige katholieken hebben een domme bewondering voor ‘wetenschappelijke ideeën’, terwijl ze niet in de gaten hebben dat de wereld zich opgelicht voelt bij elke concessie die de Kerk doet. De clerus van tegenwoordig beweert dat het christendom dient om tijdgebonden problemen op te lossen, als om de hemel op aarde aan te kondigen. De postconciliaire Kerk pretendeert de trek naar de schaapskooi te bevorderen door gemeenplaatsen van de huidige journalistiek over te brengen in het smakeloze jargon van de Vaticaanse kanselarij. Ze bedrijft bij voorkeur een kiezerskatholicisme, ze prefereert grote menigten boven individuele bekeringen.

Christenen à la mode vragen God niet om zonden te vergeven, maar om de zonde niet te laten bestaan. Ze hebben minder spijt over hun zonden dan spijt over het christendom. Vernieuwing inzake liturgie is geen heiligschennis, maar domheid. De liturgie kan alleen Latijn spreken. De toehoorder heeft uitsluitend eerbied voor onheuglijke gewoonten. De theoloog perverteert de theologie door er wetenschap van te maken, door de genade aan regels te binden.

Vroeger vielen de dwazen de Kerk aan, nu hervormen ze haar. De Kerk zal eeuwen van gebed en stilte nodig hebben om haar ingeslapen ziel nieuw leven in te blazen.