Sinds Kaïn zijn broer Abel de hersens insloeg, is oorlog een vast kenmerk van de geschiedenis der mensheid. Het ene volk overvalt het andere om buit. Zijn ze bondgenoten, dan tegen andere bondgenoten. Vrede is niets meer dan een tijdelijke wapenstilstand, hetzij omdat ze oorlogsmoe zijn, hetzij om vrij handel te kunnen drijven. Zoals tijdens het Twaalfjarig Bestand tussen de Nederlanden en Spanje van 1609 tot 1621, toen vanwege beider lucratieve zeevaart naar het rijke oosten en rijke westen de haviken aan beide kanten even plaats maakten voor de duiven.
Grootmachten hebben elkaars tegenstand nodig om voort te bestaan, zoals Rome Carthago nodig had. Want rijken gaan altijd van binnen uit te gronde door onderlinge gespletenheid en burgeroorlog. Een buitenlandse rivaal bevordert dus de binnenlandse eenheid.
Steun
Reactionair
Help ons onafhankelijk te blijven. Doneer en steun de publicatie van vrij en onafhankelijk gedachtegoed.
Aangezien vrede gunstig is voor de welvaart, groeide mettertijd het idee van een Statenbond. Dan blijven volken op grond van wederzijdse economische belangen, gevrijwaard voor burenruzie. De nieuwe en verre vijand is dan een statenblok met een tegengestelde ideologie. Dat zagen we bijvoorbeeld tijdens de Koude Oorlog. Het Noord-Atlantische liberale Westen versus de communistische Sovjet Unie en haar satellieten in Oost Europa.
Na de val van de Berlijnse Muur in 1989 was het beeld van een collectieve vijand even weg, en kon de Economie haar liberale vleugels wijd uitslaan over de ganse planeet. Volgens Francis Fukuyama betekende dit Het einde van de geschiedenis (1992). Doch daarmee zou hij weldra buiten de waard rekenen, net als Samuel Huntington in The Clash of Civilizations, and The Remaking of World Order (1997).
Beide Amerikaanse waarnemers bleven hangen in de 20ste eeuw, want korte tijd later werd het Westen in de 21ste eeuw opgeschrikt door 9/11, de aanval op het World Trade Center te New York, hart van de Financiële Macht. Plots was er een compleet nieuw soort vijand, het ongrijpbare terrorisme. De westerse politiek kwam handen te kort om zich in te dekken tegen aanslagen op onvoorspelbare binnenlandse plaatsen delict alom.
Niet alleen de overmacht van de liberale democratie was van de baan, ook de daarmee beoogde wereldorde van Huntington. Geen enkele grote mogendheid kan de hele wereld omvatten. Zoiets als een georganiseerde mensheid, is een utopie. De hypothetische wil om in elk geval oorlog te vermijden, slaat eerder om in zijn tegendeel. Alleen de collectieve angst voor algehele vernietiging en aanbidding van de god Mercurius houden Armageddon op een afstand.
Het islamitische terrorisme was niet de enige vijand. Er kwam nog een tweede, concrete vijand bij: Rusland. De militaire arm van het Westen, de NAVO, breidde zich uit over de voormalige Sovjet satellieten om ze vervolgens de EU binnen te loodsen. Rusland was westers genoeg om bij Europa te kunnen horen, maar Washington wilde dat niet. De liberale wereldorde onder Amerika, de onbetwiste kampioen van de globalisering, wenste de voormalige Sovjet Unie te splijten in een aantal republieken, naar voorbeeld van de balkanisering van wat ooit Joegoslavië was.
De Reactionair
Nieuwsbrief
Blijf op de hoogte van de nieuwste artikelen door u in te schrijven op onze nieuwsbrief!
Wij sturen u een e-mail ter verificatie, zie uw inbox.
Onder president Biden kwam het tot een uitdaging aan het Russische adres, en die ging als volgt: Begin 2014 organiseerde de Amerikaanse Geheime Dienst een staatsgreep in Kiev, hoofdstad van Oekraïne. De bedoeling was om dat land in te lijven bij de NAVO. Het procédé van regime change gold sinds 1953 (Iran) als het aangewezen middel. Een zittend, met Moskou bevriend staatshoofd werd vervangen door een met Washington gelieerde zetbaas. Naar Europa toe werd de coup voorgesteld als een spontane opstand van het Oekraïense volk, maar dat gold zeker niet voor het Russisch sprekende Oosten van het land. En toen het Kremlin acht jaar later orde op zaken ging stellen in Oekraïne, verplichtte de Verenigde Staten de EU om samen tegen de vijand op te trekken. De Russen heetten nu de agressor omdat ze het verlangen van een vrij land niet had gehonoreerd. De Brusselse agitprop draaide via de regeringen op volle toeren ten einde de plaatselijke bevolkingen ervan te doordringen dat hier - net als in het geval van het islamitische terrorisme - een botsing gaande was tussen Goed en Kwaad.
Een rechtstreekse aanvaring met Moskou durfde het Westen niet aan, aangezien de NAVO in Europa alle reden had om de veel geavanceerdere militaire macht van Rusland te vrezen. Het werd dus een zogeheten proxy oorlog, met een bereidwillig bestuur in Kiev, dat voortaan van enorme kapitalen en moderne wapens werd voorzien. De Oekraïeners zouden grootschalig worden opgeofferd.
Totdat Washington zich onder een nieuwe president van het Oekraïense strijdtoneel begon te distantiëren. Alleen de EU bleef in Rusland de vijand zien. En die werd in de staatsmedia afgeschilderd als ondemocratisch, immoreel, moordlustig. Wie hier neutraal bleef, objectief naar de toedracht bleek kijken, werd weggezet als pro Russisch en landverrader. Het dagelijks bestuur van onze overheid is geen zelfstandig beslissende macht, maar voert uit wat elders wordt voorgeschreven.
