In het toneelstuk Het vrouwenparlement van Griekse toneelschrijver Aristophanes grijpen de vrouwen de macht. Geleid door de intelligente Praxagora verkleden de vrouwen zich als mannen en oefenen zij het spreken met een lage stem. Met een nepbaard op weten zij de Atheense volksvergadering om de tuin te leiden.
De vrouwen vormen namelijk de democratische meerderheid. Zodoende drukken zij wat wij vandaag de dag een uiterst communistisch beleid zouden noemen eenvoudig door, ook al stemmen enkele echte mannen tegen. Leidster Praxagora stelt dat vrouwen superieur zijn en dat mannen de macht aan vrouwen moeten afstaan.
Het mantra ‘the future is female’ werd reeds in de vierde eeuw voor Christus gepredikt. Het privébezit wordt afgeschaft, alles wordt gemeenschappelijk eigendom, inclusief al het voedsel. Mannen en vrouwen krijgen voortaan gelijk betaald voor hetzelfde werk. Buitenechtelijke vrije seks wordt gelegaliseerd, maar op voorwaarde dat knappe jonge mensen zich in het kader van radicale gendergelijkheid eerst aan lelijke oude mensen moeten geven.
Steun
Reactionair
Help ons onafhankelijk te blijven. Doneer en steun de publicatie van vrij en onafhankelijk gedachtegoed.
Wat ogenschijnlijk bedoeld is als satirische kritiek, is vandaag de dag de bittere werkelijkheid. De Europese Unie wordt geregeerd door verrimpelde oude vrouwen zoals Ursula von der Leyen, Christine Lagarde en, achter de schermen, Angela Merkel. Het zijn de moderne mannen die zich, net als in het toneelstuk, steeds vaker in vrouwenkleding hullen, wellicht om zich met de nieuwe machthebbers te identificeren.
De genderomkering is in ons tijdperk nagenoeg compleet, maar we zien ook de bizarre nadelen van de doorgedraaide gelijkheidspolitiek die zelfs Aristophanes niet had kunnen voorzien. De nieuwe gelijkheid heeft zich grotendeels beperkt tot voordelen voor vrouwen, terwijl de nadelen nog lang niet gelijk zijn verdeeld.
Wanneer we de inkomens van mannen en vrouwen verrekenen naar ervaring, leeftijd, beroep enzovoort, verdienen vrouwen inmiddels vrijwel evenveel. Getrouwde mannen betalen echter nog steeds het leeuwendeel van alle huishoudelijke kosten, inclusief de vakanties. Mannen zijn het slachtoffer van het overgrote deel van alle bedrijfsongevallen, (zelf)moorden en oorlogsdoden. Ook al zijn vrouwelijke bestuursleden een prominent aandeel van de raden van bestuur van grote bedrijven, blijven mannen oververtegenwoordigd in de lagere rangen, zoals putjesscheppers, rioolwerkers of loopgraafdeskundigen in Oost-Oekraïne.
Het was ooit het Amerikaanse consultancybedrijf McKinsey dat de wereld voorhield dat diversiteit, gelijkheid en inclusiviteit (DEI) een “holistische impact” op de wereld zouden hebben. Inmiddels blijkt uit beter onderzoek dat het gelijkheidsdogma juist tot dalende winsten en een verlies aan onderling vertrouwen heeft geleid. The American Spectator stelt dat diversiteit bedrijven geen meetbare voordelen heeft opgeleverd, wel financiële nadelen.
Daartegenover wil ik stellen dat het misschien toch niet aan de vrouwen zelf heeft gelegen dat diversiteit weinig oplevert. Het is evengoed denkbaar dat vrouwen juist als gevolg van een kwakkelende economie naar voren werden geschoven, niet alleen in het bedrijfsleven, maar ook in de politiek, de journalistiek en op vele andere terreinen. Als het slecht gaat met een bedrijf, kan men carrièrevrouwen gemakkelijk tot zondebok maken. Machtige mannen blijven dan verschoond van verantwoordelijkheid en hoeven het eventuele faillissement niet op hun cv te zetten. “Zie je wel, het lag aan de vrouwen!”
Heeft het patriarchaat vrouwen soms in de maling genomen? De verklaring voor onze situatie lijkt veeleer te liggen in de fundamenten van onze beschaving. Wat we nu meemaken, is eigenlijk het einde van het materialistische tijdperk. Sinds de oude filosofen hebben we ons laten meevoeren op een rationalistische toer die het spirituele op een zijspoor heeft gezet. Enorme materiële rijkdom heeft ons geestelijk verarmd. Mensen zijn radertjes in het grotere geheel geworden en hebben daarbij hogere inzichten verloren.
De genderomkering van maatschappelijke rollen zie je eigenlijk alleen in oorlogstijd wanneer het tekort aan mannen (wegens overlijden aan het front) moet worden opgevangen door werkende vrouwen. Maar de vrouwen die de kogel- en bommenfabrieken bemanden, betaalden er na de oorlog de prijs voor. Door het tekort aan mannen konden zij niet meer trouwen.
Net als bij een huilend kind kregen moderne burgers weliswaar speelgoed (consumentengoederen) om zich zoet mee te houden, maar na meerdere generaties afleiding door technologie en media begint men zich toch af te vragen of we soms iets kwijt zijn geraakt.
De Reactionair
Nieuwsbrief
Blijf op de hoogte van de nieuwste artikelen door u in te schrijven op onze nieuwsbrief!
Wij sturen u een e-mail ter verificatie, zie uw inbox.
De vraag is of het zogeheten feminisme in het Westen eigenlijk een voorbereiding is op het noodlot. In geval van een echte Derde Wereldoorlog zullen we de vrouwen inderdaad moeten opleiden om het werk op te vangen dat de mannen noodgedwongen moeten achterlaten. De vrouwen zullen onze complexe industrie draaiende moeten houden. Wie durft hen te vertellen dat het misschien beter is de boel te laten kelderen, zodat we met iets nieuws kunnen beginnen?
In het stuk van Aristophanes verschijnt de Egoïstische Man die geen zin heeft om zijn privébezit af te staan aan de gemeenschap. Hij verbergt zijn eigendommen en neemt toch deel aan het kosteloze gezamenlijke buffet. Als individuele egoïst licht hij de boel gemakkelijk op.
Ook dat blijkt de zwakte van de vooruitstrevende samenleving. De egoïsten van vandaag halen eveneens hun voordeel uit een vervrouwelijkte maatschappij. Zij kunnen de vrouwen voor alle vervelende klusjes inzetten en hen overal de schuld van geven wanneer het fout gaat, terwijl zij zelf jonge meisjes opeisen waarop zij, als lelijke doch gelijkwaardige oude mannen, recht menen te hebben. Ziedaar de Epstein-klasse.
Daarmee wil ik zeggen dat een door vrouwen geleide samenleving geen lang leven beschoren zal zijn. Aan iedere oorlog komt een eind, en zo ook aan de oorlog die feministen tegen mannen hebben gevoerd.