Beste Lodewijk,
Deze wereld is niet gemaakt voor de weekhartigen. Ik zag laatst een filmpje van een komodovaraan die geduldig wachtte op de bevalling van een zwanger hert dat vast was komen te zitten onder een gevallen boom. Het kalf, nog omhuld door een slijmerig vlies, was nog amper geboren of het werd al in een hap opgeslokt door het gemeen ogende reptiel. Jaja, Lodewijk: en dat is ook de natuur! Het recht van de sterkste, enzovoort, enzovoort. Wij mensen hebben het maar makkelijk vergeleken met de planten en dieren die ons omringen. Waarin zit onze strijd nog? Op welke dagen in ons leven doet het er nou echt toe? Wanneer moet men nog zijn best doen, en waarvoor? Wordt niet alles naar de norm gedrukt door de moderniteit, geëmancipeerd van alles - zelfs van de goede smaak.
Ik lees Gimmick! van Joost Zwagerman (1963 - 2015), je weet wel, die lamlul die zelfmoord heeft gepleegd, en elf jaar later reeds geheel vergeten is: het lot dat iedere auteur overkomt die in het Nederlands schrijft en zijn hele leven maar heeft meegewauweld over ‘vrijheid’ en dergelijke. Ik vind Gimmick! wel een vermakelijk boek, ofschoon ik het net zo goed niet gelezen had kunnen hebben. Het voegt namelijk niets toe, zegt niets, en heeft geen daadwerkelijke inhoud. Het is een aaneenschakeling van grappige en vervelende anekdotes, en kan misschien wel eens beschreven worden als de Nederlandse American Psycho, maar dan zonder al die misselijkmakende geweldsuitspattingen en onprettige seksscènes. Gimmick! beschrijft het kunstzinnige Amsterdam van de jaren tachtig, waar iedereen maar met iedereen zich suf loopt te neuken, iedereen snuift, spuit en slikt en niemand gelooft dat het leven enige zin heeft buiten platvloerse lustbevrediging. Men komt klaar en kijkt daarna MTV. Het zal vast wel een kritiek zijn op de leegheid van dat bestaan, maar dat boeit me vrij weinig.
Steun
Reactionair
Help ons onafhankelijk te blijven. Doneer en steun de publicatie van vrij en onafhankelijk gedachtegoed.
Men veinst wel eens het verlangen in de jaren tachtig te willen leven, maar daar doe ik lekker niet aan mee. Gadverdamme zeg Lodewijk; wat een verveling! Wat een lamlendige saaiheid! Wat vermoeiend om in The End of History te moeten leven, waar strijd en ideaal direct belachelijk gemaakt worden en de rebellie niet verder komt dan uit je plaat gaan in een discotheek. Of was dat nu precies wat ze wilden dat je deed?
Het enige wat ik misschien wel graag had meegemaakt was de frivole naïviteit van dat tijdperk. Toen mocht je nog eens een sigaret opsteken in een cafe of een borrel drinken bij je lokale sportvereniging. O, hoe verschilt die tijd van de onze. Je kan vandaag de dag nog geen goudgele kletser aan je lippen zetten of de fascistoïde Gezondheidsraad klaagt dat je meehelpt aan het vernietigen van de algehele gezondheid van het Nederlandse volk. Het instagram-account genaamd ‘snobsocialist’ (alias van filosofiestudent Mark den Dekker) beschrijft precies wat het probleem is met de wil om alles wat ongezond is te verbieden. Ik moet erg om zijn filmpjes lachen. Ze zitten goed in elkaar. Het ironische is echter dat juist het socialisme de grote drijfkracht is achter deze ziekelijke obsessie met de volksgezondheid. Zodra men zorgpremies betaalt, is het een kwestie van tijd voordat doorgedraaide politici en opiniemakers zich gaan bemoeien met wat het volk wel of niet tot zich mag nemen. Medicijnen en operaties worden namelijk betaald met het geld dat we met zijn allen opbeuren in Nederland - dus houd maar op met al dat roken en drinken, want dat kost ons allemaal veel te veel geld!
Het is een door en door vrouwelijke neiging om alle risico’s in te willen perken, om het leven te ketenen aan ‘zekerheid’ en ‘veiligheid’ - maar het leven laat zich niet ketenen, noch is het veilig of is het vrij van risico’s. Dat is wat de hedendaagse feministen niet begrijpen. Ze wauwelen over seksuele veiligheid, maar snappen niet dat zoiets een contradictio in adjecto is.
Wat wil men nou eigenlijk, Lodewijk? In een auto rijden die maar tachtig per uur kan? In een hoekje zitten en naar een scherm kijken? Cola drinken zonder suiker? De gemiddelde leeftijd van zesenzeventig bereiken? En wat dan? Gelukkig zijn? Hè bah! Leef toch gevaarlijk! Wees als een komodovaraan! Leef ongeremd! Van het ene extreem naar het andere! Leef vlug en word niet te oud. Het is een deugd om jong te sterven. Zij die jong sterven zijn de lievelingen van de goden. Dat zeiden de Oude Grieken, en wie zijn wij om het met hen oneens te zijn?
Een gulden leefregel voor ons zou dan ook puntje drie moeten zijn van Umberto Eco’s flutessaytje Il fascismo eterno: ‘culto dell’azzione fine a se stessa’. Of voor de eentaligen onder ons: wij moeten de actie vereren omwille van de actie zelf. Grijp het leven bij de lurven. Drink een biertje op het terras. Steek een sigaret op. Lig zonder zonnebrandmiddel te bakken in de verzengende zomerzon. Zwem drie kilometer de zee in en word meegesleurd door de allesverzuipende stroming. Schrijf een gedicht voor de blonde stewardess op je volgende KLM-vlucht. Bezwanger de serveersters op de camping in Spanje. Sla die lamlul van een zwager op zijn bek bij de volgende familiebarbecue. Het zal jullie beiden goed doen.
Voor immer je dichter,
Luca de Clippelaar
