Beste Lodewijk,
Ik schrijf je vanuit mijn hangmat, vastgeknoopt tussen twee ferme plataanbomen, ergens in een tuin in Zeeland. Zoals je weet heb ik veel afgegeven op de provincie waar ik ben geboren, maar zoals bij elke oude geliefde kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om maar eindeloos boos te blijven op gepasseerde zaken van kwade aard. Wie kan nu langdurig zijn geboortegrond haten, vooral in het vitale seizoen van de zomer? Ik loop over de stranden, zwem in de Westerschelde, voel een felle wind door mijn blondwordende haren slaan, en ik vergeet elk euvel dat verbonden is aan deze geriatrische provincie, waar niemand iets wil, niemand iets doet, en iedereen blind is voor de landelijke schoonheid die iedere dag aan de Zeeuwen wordt tentoongesteld. Vergevingsgezindheid is daarom ook de enige christelijke deugd die ik nog enigszins hoog in het vaandel draag, of beter gezegd: ik erken het grote nut van de vergeetachtigheid. Alleen een rancuneus persoon onthoudt alle kleine narigheden die hem ooit zijn overkomen, uit een onvermogen het te kunnen verwerken. Zie Nietzsche, Vom Nutz und Nachtheil der Historie für das Leben.
Nu goed, ik lig in mijn hangmat en lees Hemingway. Het schijnt dat ik je alleen nog kan schrijven over de boeken die ik lees, maar om je eerlijk te melden Lodewijk - wat maak ik anders mee? Ik sport wat, ik eet wat, ik lees wat, en misschien, als het een productieve dag is, schrijf ik eens een gedicht of een brief. Ik leef het leven van een pensionado en dat past geweldig goed bij de slakkengang van de provincie Zeeland.
Steun
Reactionair
Help ons onafhankelijk te blijven. Doneer en steun de publicatie van vrij en onafhankelijk gedachtegoed.
Over Hemingways leven kan ik niet hetzelfde zeggen. Wat een vent was dat! Schrijven, vissen, reizen, drinken, schieten, nog meer drinken, rokkenjagen, varen, boxen, vechten en nog eens drinken! Mijn adoratie voor figuren als Hemingway is eindeloos. Waarom? Omdat het mannen zijn die het leven bij de lurven hebben gegrepen. Het waren niet alleen mannen van de pen, maar ook van het zwaard, van de actie en overstelpende levenslust. Hij leefde zijn woorden, en daarmee kregen ze een gewicht dat groter was dan enige gepolijste stijl eraan geven kon.
Ieder (video)essay dat maar blijft dooremmeren over Hemingways alcoholisme, zijn depressie, zelfmoord of zijn misogynie, stuit mij tegen de borst, zoals een devoot Romein ernstig was geschoffeerd wanneer de vroege christenen geen wierookkorrels wilden offeren aan de cultus van de keizer. Wie zijn wij om over een vent als Hemingway te oordelen? Helaas liggen de dagen van publieke executies voor atheïstische christenhonden reeds achter ons - o, hoe graag zou ik bij een tuinfeest van Nero willen aanschuiven met zijn levende fakkels! - en mag iedere man met bleke huid en zwabberende buik zomaar een vent van formaat ridiculiseren.
Sterker nog, onze tijd van doorgeslagen middelmatigheid triomfeert met deze ridiculisatie. Zij veronderstelt te allen tijde een grondhouding van skepsis tegen iedere vorm van mannelijkheid, heroïek en integriteit. Onze tijd is de tijd van het compromis - waarlijk de zwakste uitkomst aller confrontaties. Een uitkomst die perfect past bij de meest laffe bestuursvorm tot op heden gezien: de representatieve parlementaire democratie. De gedachte dat iemand zou willen sterven voor zijn ideaal, voor zijn manier van leven, voor zijn compromisloze visie op het leven, is heden ten dage alleen nog de inspiratiebron voor een klucht. Wij erkennen de tragiek van het bestaan niet meer, en bespotten iedereen die met grote woorden spreekt. Kanttekeningen plaatsen bij het leven van de held is echter een symptoom van maatschappelijk verval en niet - zoals de parlementaire fetisjisten elkaar voorhouden - een teken van bloei.
Nu er weer oorlog op ‘ons continent’ wordt gevoerd, merk je dat de feminiene liberalen, de langhuisarchitecten van wijsvingers en boze blikken, een toontje lager zingen met hun juffrouwstem. Opeens moeten ‘wij’ ons klaarstomen voor de onafwendbare confrontatie met de ‘Russische agressor’, moet defensie uitgebreid worden, want onze ‘normen en waarden staan op het spel.’ Welke normen en waarden? Die van ironie en cynisme rondom alles dat met trots, heroïek en patriottisme te maken heeft? De rechtsstaat? Wat betekent dat begrip überhaupt? Waarom de rechtsstaat zo verschrikkelijk belangrijk is, is mij tot op heden duister. Voor de liberale bestuurdersklasse is de rechtsstaat echter de reden dat wij als geciviliseerde westerlingen leven en niet als barbaren. Ik spuug op de geciviliseerde westerling en zijn perverse verworvenheden.
Wie mannelijkheid belachelijk maakt en daarna schreeuwt om mankracht om ‘ons continent’ veilig te houden, verdient het om samen met dit decadente continent ten onder te gaan. De roep om een krijgscultuur, klinkend uit het keelgat van Joris Luyendijk en consorten, is niet serieus te nemen na tachtig jaar afbraak van alles wat ook maar ruikt naar militarisme. Het klinkt als het geschreeuw van eunuchen in het paleis van de late keizers van Rome: ze weten dat de barbaren komen, maar zelf kunnen ze de gladius noch de speer hanteren. Waren er nog maar Romeinse legioenen om hen voor de Teutoonse hordes te behoeden!
Mijn Loo, wij worden geregeerd door kattenvrouwtjes en castraten, die op iedere mogelijke manier jeugd, vitaliteit en mannelijkheid beschimpen. Zij zien depressie, alcoholisme en zelfmoord als een weerlegging van een groot man en een groot schrijver. Ik niet. In zijn depressie en alcoholisme was Hemingway nog altijd groter en productiever dan zijn aanklagers. Zijn leven had meer karakter en smaak dan alle burgerlevens bij elkaar opgeteld.
Ik verlang naar mannen als Hemingway, die niet weten hoe ze een gematigd leven moeten leven, die alleen als grote explosies kunnen leven en opbranden als sterren aan het firmament. Of zoals Zarathustra ons toespreekt, in de vertaling van dr. P. Endt en H. Marsman:
Ik houd van hen die niet weten te leven, tenzij als tenondergaande, want zij zijn de over-gaanden.
Voor immer je dichter,
Luca de Clippelaar
