Beste Lodewijk,
Mij is meermaals de vraag gesteld ‘wanneer ik ben geradicaliseerd’. Ik heb dat nooit zo goed begrepen. Alsof ik een gek ben die op klaarlichte dag met een lantaarn door de straten loopt en iedereen aanspreekt op het feit dat de woestijngod dood is. Wanneer men vraagt naar je radicalisatie, bedoelt men eigenlijk wanneer je bent begonnen voor jezelf na te denken. ‘Wanneer ben je wakkergeschud uit je liberale sluimeringen?’, is daarom een vraag die veel prangender is. Het zijn namelijk enkel de weinigen die uit deze sluimeringen ontwaken. Vrije en wakkere geesten zijn altijd in de minderheid geweest, en dat zullen ze goddank ook altijd blijven. De meesten die zichzelf vandaag “wakker” noemen, zijn alleen maar dogmatisch anti-de-huidig-heersende-opvattingen. Zij vinden iedereen die in de uitspraken van de mainstream media gelooft schaapachtig, maar zelf zijn ze niet veel beter dan de wit-wollige dieren die ons zo plegen te verblijden met hun aandoenlijke aanzicht in de lente. De “wakkeren” hebben misschien hun witte voor zwarte wol ingeruild, maar wolven zullen het nooit worden. Zij durven niet te breken met de dogma’s die ten grondslag liggen aan hun wereldbeeld. Zij blaten elkaar na en beweren dat hun gemekker wel eens “waar zou kunnen zijn”.
Mocht ik toch, in een bui van vergevingsgezindheid, serieus antwoord willen geven op de vraag van mijn criticasters, dan zou ik zeggen dat ik ben geradicaliseerd door de youtube-filmpjes van Stefan Molyneux en de boeken die populair waren op het internetforum /lit/ te vinden op 4chan zo rond het jaar 2020. Waarom Molyneux? Het was mijn eerste aanraking met kennis, buiten het hermetisch gesloten wereldbeeld dat gepropageerd wordt door het publieke onderwijs, en ofschoon ik reeds lang en breed zo goed als alles verworpen heb waar anarcho-kapitalisten als Molyneux voor staan, heeft de kritiek die hij levert op het socialisme mij de ogen geopend voor de vele onjuistheden die ik voor waar had aangenomen.
Steun
Reactionair
Help ons onafhankelijk te blijven. Doneer en steun de publicatie van vrij en onafhankelijk gedachtegoed.
Veel belangrijker waren echter de boekenlijsten van /lit/ die mij op het juiste pad hebben gezet in het woud der literatuur. Na de Nederlandse klassiekers te hebben gelezen, maakte ik de westerse canon op een zeer systematische wijze soldaat. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen, lieve Loo, dat ik nog niet heel de canon heb gelezen, en dat ik hier en daar wat ben blijven hangen in het herlezen van bepaalde werken, terwijl ik sommige gebieden van de literatuur nog helemaal niet heb aangesneden. Door mijn francofobie heb ik bijvoorbeeld zo goed als geen Franse auteurs gelezen, terwijl de Pruisen haast evenveel voorkomen in mijn boekenkast, als klaprozen in de onverharde berm.
Waar de gebruikers van /lit/ op hamerden, was het vormen van een goede historische en filosofische basis. De slogan “Start with the Greeks”, was daarom erg in zwang. Ik heb welgemeend advies nooit goed kunnen opvolgen uit een soort misselijke eigenwijsheid - het soort dat zich kenmerkt door verbale agressie en balorigheid - en heb daarom ook, afgezien van wat mythes, nooit de Grieken gelezen. Pas door het proefschrift van Costin Alamariu Selective Breeding and the Birth of Philosophy (2023), ben ik mij serieus gaan bezighouden met de Grieken. Zo verdiepte ik mij in de odes van Pindaros en las ik mijn eerste platonische dialoog: Gorgias.
De Gorgias is een perfecte introductie voor ieder die zich wil verdiepen in filosofie. Het spijt mij dan ook zeer dat ik eerst ben begonnen met het werk van Nietzsche - de grote sloper van het platonische project - en pas veel later de fundamenten heb gelezen waar zijn werk op rust: de Grieken. Of nu ja, spijt… dat is een groot woord meneer Poffer! Laten we zeggen dat ik alles beter had begrepen als ik een juiste leesvolgorde had aangehouden. Maar het lezen van Plato is niet alleen nuttig voor het begrijpen van de rest van de canon: het zijn ook op zichzelf hele interessante en vermakelijke werken.
Zo weet ik niet zo snel een interessanter werk dan de Politeia of het Symposium op te noemen. Een grote glimlach kon ik niet onderdrukken bij het lezen van de laatstgenoemde dialoog, wanneer de Griekse veldheer Alcibiades dronken binnenstormt met een lauwerkrans op zijn hoofd om te vertellen over zijn liefde voor Sokrates. O Lodewijk, hoe mooi waren de Grieken! Hoe rijk aan wijsheden! Hoe grootsch en meeslepend hun leven! Hoe schoon hun taal! Hoe verrukkelijk de platonische dialogen! Wie kan er nog geloven in vooruitgang wanneer we de dialogen van Plato vergelijken met zijn hedendaagse tegenhanger: de televisie-talkshow.
De Reactionair
Nieuwsbrief
Blijf op de hoogte van de nieuwste artikelen door u in te schrijven op onze nieuwsbrief!
Wij sturen u een e-mail ter verificatie, zie uw inbox.
Heb je ooit naar Op1, Eva, De Avondshow met Arjen Lubach of Vandaag Inside kunnen kijken zonder te walgen? Ik niet. Mijn bloed kookt wanneer ik één of andere troela of een verstokt fossiel open deuren zie en hoor intrappen over de politiek. Nog erger vind ik het wanneer er een zogenaamde ‘expert’ aanschuift om wat mee te ouwehoeren over een onderwerp dat over een maand niet meer relevant is. Niemand aan tafel heeft daadwerkelijk iets gepresteerd in zijn leven en niemand weet echt waar het over gaat. Iedereen lult maar wat mee in de hoop een punt te maken dat aan het begin van het gesprek al was gemaakt. Het doel is nooit om de waarheid te vinden, maar om een mening te propageren die iedereen aan tafel al heeft. Hadden zij een andere mening gekoesterd, dan waren ze nooit uitgenodigd. Er vindt dus een schijngesprek plaats, dat alleen maar een propagandistisch doel dient: de talkshow is gemaakt voor burgers die te slim zijn voor het achtuurjournaal, maar te dom voor Nieuwsuur. En daarom, mijn Loo, is de talkshow een inversie van de platonische dialoog.
Maakt dat de talkshow tot een sofistisch instrument? Misschien had dat beweerd kunnen worden als de kwaliteit van de gesproken taal hoog zou zijn geweest, maar godallemachtig, je mag tegenwoordig al flink in je handjes klappen als er meer dan een minuut geen Engels vocabulair wordt gebruikt! Ach, ik zeur weer veel, maar je weet dat ik gelijk heb. Laat ik afronden door mijn wens uit te spreken dat het praatprogramma zal verdwijnen met haar afstervende boomer-publiek. Waarlijk, alleen als de jeugd het leven bij de lurven grijpt, kunnen we nog iets van dit land maken.
Eeuwig je dichter,
Luca de Clippelaar
